De afgelopen weken bracht ik tweemaal een bezoek aan de garnalenvissers in Lauwersoog. Dat is nodig, want de vissers dreigen verstrikt te raken in een net van nationale en Europese regels. De vissers lopen aan tegen verschillende problemen. Ondoordachte verboden op vangst in bepaalde gebieden, Europa dat alleen oog heeft voor regulering van de grote visserij en het feit dat garnalen geen beschermde diersoort zijn en daarom afspraken minder snel worden gehonoreerd.
De garnalenvisserij is kleinschalig. Ongeveer 500 kotters - veelal tweemansbedrijven - varen langs de kust van Noord-Nederland, Duitsland en Denemarken op zoek naar de Noordzeegarnaal. De garnalenhandel is niet altijd positief in het nieuws geweest. De NMA heeft hen beboet voor illegale prijsafspraken. Maar men heeft geleerd. De garnalenvissers lopen voorop met de ontwikkeling van een standaard voor duurzame visvangst. Minder (dode) bijvangst, minder schade aan de bodem en minder olieverbruik tot gevolg.
De problemen met de NMA, die vangstafspraken vooralsnog niet wil toestaan, doen erg denken aan een van de eerste lessen economie die ik 40 km verderop in Groningen volgde: het common pool probleem. Daar leerden we dat als de zee van iedereen is, deze snel leeg zal zijn. De overheid moet regels stellen om overbevissing tegen te gaan. Door de kluwen aan regels is het voor deze kleine sector moeilijk bij te benen. De visserij hoort bij het Wad, zoals een boer bij het land hoort. Vissers mogen niet verstrikt raken in de netten van ingewikkelde regels.
Door te reageren stem je in met de huisregels PvdA.nl